Jak przekleństwa pomagają przygotować się do prezentacji

Wulgaryzmy, bluzgi i zniewagi... Mocne, ostre i ekspresyjne słowa!

Nie oszukujmy się. Każdy od czasu do czasu powie kilka niecenzuralnych słów. Ze złości, bezsilności lub frustracji. Nie zawsze na głos, czasem tylko szeptem lub w myślach.

Czy wulgaryzmy pomagają przygotować się do prezentacji? Jak najbardziej!

Mocne i głośne przekleństwo rozluźnia struny głosowe, wyrównuje oddech i zmniejsza stres przed prezentacją. Mówię poważnie.

Jednym z większych problemów wielu mówców jest bezbarwny i monotonny ton wypowiedzi. Kiedy każde słowo brzmi tak samo, uszy nie potrafią wychwycić najważniejszych myśli. Publiczność przestaje słuchać – jedni drzemią, inni sprawdzają najnowsze wiadomości w smartfonach.

Innym problemem jest brak ekspresji i emocji. Słuchając jednostajnego głosu można odnieść wrażenie, że mówcy nie interesuje to, co mówi – brakuje mu werwy i zaangażowania.

Żeby zwiększyć siłę i dynamikę wypowiedzi, głos musi wydobywać się nie z gardła, ale z głębi ciała – gdzieś z okolic przepony.

Jak to zrobić?

3 krótkie słowa, które wzmocnią konstrukcję Twojej prezentacji

Wiesz co chcesz powiedzieć i w jakiej kolejności przekazać te informacje?

Jeśli masz wątpliwości, zmień kolejność slajdów lub notatek. Czy tytuły nadal mają sens? Jeśli wszystko jest zrozumiałe, to znaczy, że prezentacja nie ma mocnej konstrukcji i brakuje jej logicznej narracji.

Publiczność chce wysłuchać przemyślanego wywodu i usłyszeć logiczną konkluzję. To, co powiesz na początku musi mieć sensowne rozwinięcie i na koniec racjonalne uzasadnienie. Tylko wtedy struktura prezentacji jest spójna, przejrzysta i zrozumiała.

Budowanie logicznej narracji

Jednym z najbardziej skutecznym sposobów zrozumiałego poprowadzenia prezentacji jest wykorzystanie trzech krótkich słów. Znamy je od dzieciństwa. Pierwszy raz usłyszeliśmy w bajkach i pokochaliśmy za to, że pomagały zapamiętać treść opowieści.

Posłuchaj ludzi na ulicy, w autobusie lub kawiarni – wszyscy ich używają opowiadając historie. Niestety, często pomijamy je w prezentacjach zapominając, że najbardziej skuteczną metodą przekazania informacji jest opowiedzenie prostej historii.

10 pomysłów jak zwiększyć zainteresowanie prezentacją

Jednostajne tempo mówienia, tak samo skomponowane slajdy, stanie w jednym miejscu...

Monotonia, schematyzm i inercja są wrogami skutecznej prezentacji.

Publiczność szybko przyzwyczaja się do stylu i rytmu wystąpienia. Ludzie, którzy otrzymują przez jakiś czas te same bodźce (niezagrażające poczuciu bezpieczeństwa) przestają je zauważać. Tak jest z szumem wentylatora i zapachem porannej kawy. Tak jest także z przewidywalnym prelegentem.

To samo zjawisko można wykorzystać do zwiększenia zainteresowania publiczności. Wystarczy zrobić coś przeciwnego. Wystarczy coś zmienić w prezentacji.

Oto 10 pomysłów jak wyrwać ludzi z letargu i zwiększyć zainteresowanie tym, co mówisz:

1. Zmień nagle wątek.

2. Po przekazaniu kilku faktów opowiedz krótką anegdotę.

3. Przed rozpoczęciem nowego wątku przejdź do innej części sali.

Kto robi lepsze prezentacje: introwertycy czy ekstrawertycy?

Ludzie często myślą, że ekstrawertycy przepadają za prezentacjami a introwertycy ich nienawidzą. To nieprawda!

Każdy może nauczyć się sztuki prezentacji. Ekstrawertycy wcale nie są lepsi. Na przykład ich nadmierna pewność siebie wcale nie musi świadczyć o wyjątkowej kompetencji.

Ekstrawertycy błyszczą naturalnością i wigorem, bo lubią być w centrum uwagi. Ale czasem forma wystąpienia przerasta treść i to, co mówią nie jest jasne. Zdarza się im stracić wątek i pogubić w dygresjach.

Ekstrawertycy czerpią energię z interakcji z publicznością. Introwertyków takie interakcje męczą. Introwertycy mniej rozmawiają od ekstrawertyków i potrzebują więcej ćwiczeń w komunikacji, szczególnie w rozmowach z większą grupą.

Pewni swoich umiejętności ekstrawertycy rzadko szukają pomocy u trenera prezentacji – najważniejszy jest dla nich dobry kontakt z publicznością. Powody są dwa: 1. niskie wymagania (wystarczy dotrwać do końca prezentacji) i 2. brak konstruktywnej krytyki (nikt im nie mówi co poprawić).